Wyjazd na stypendium (w ramach programu Socrates-Erasmus) do Anglii to ciekawe i opłacalne doświadczenie. Ciekawe, bo to świetna okazja do poznania tego kraju i zmierzenia się z jego — czasem zaskakującą — innością. Opłacalne, bo daje możliwość nauki angielskiego w miejscu do tego najodpowiedniejszym. Wszystko ma jednak swoją cenę.

Pierwsze zaskoczenie nastąpiło przy okazji szukania lokum. Kolejne, też  okołofinansowe, przychodziły z czasem i nieuchronnie prowadziły do wniosku, że nie uniknę pracy zarobkowej, a stypendium (ok. 220 funtów) nie starczy na długo. W Anglii pojawiłam się zatem w podwójnej roli: studenta i pracownika.

To dość specyficzne nastawienie wobec „Poles” zauważalne było wszędzie poza uniwersytetem, i sprawiło, że miesiące spędzone w Exeter miały w sobie coś z mizeroty emigracji zarobkowej.

Z przyjemnością pojawiałam się na zajęciach, bo nie siedziałam na wykładach od świtu do nocy. Wręcz przeciwnie — na uniwersytecie spędzałam sześć godzin w tygodniu. Z przyjemnością też czytałam, bo lektury nawiązywały do spraw bieżących i były spójne, nie stanowiły zaś — jak w Polsce — niestrawnej makulatury, do której nie wraca się po odbębnieniu ćwiczeń.

 Samo miejsce również budzi miłe wspomnienia. Urokliwe miasteczko z pochodzącą z XII wieku katedrą, masą kolorowych domków, wieloma malowniczymi wzgórzami i jednym z najładniejszych w Wielkiej Brytanii campusów uniwersyteckich, robi bardzo pozytywne wrażenie. Położone nad rzeką Exe, oddalone od morza o 15 minut jazdy pociągiem Exeter, jest ciekawym połączeniem spokoju, a nawet pełnej dobrobytu martwoty z ruchliwością i pędem, przeżywającego boom ekonomiczny regionu.

I choć zmienność pogody, wysokie ceny oraz znana na całą Europę, rozwrzeszczana i wiecznie pijana brytyjska młodzież, nie pozwalają myśleć o Exeter jako o wymarzonym miejscu do życia, to walory tego miasta i studiów na tutejszym uniwersytecie czynią stypendium w Exeter godnym polecenia.