Zgodnie z ogólnie przyjętą zasadą, że co po hiszpańsku, to zawsze sztuka, dużo ostatnio się słyszy o filmie El Laberinto del Fauno, stworzonym w dużej częsci przez reżysera Guillermo Del Toro. Warto przypomnieć, że ten pan to człowiek odpowiedzialny za takie hity światowego undergraoundu jak Blade II, oraz niesłusznie zjechany przez krytykę Hellboy.

Zdarza się czasami tak, że idąc sobie ulicą Jana wchodzę do kina i ładuję się na pierwszą lepszą salę ze świeżym biletem, ale za to bez żadnych oczekiwań i wątpliwości. Tak się zdarzyło w przypadku filmu pod tytułem "Music & Lyrics", w którym główną rolę gra Hugh Grant, wespół z Drew Barymore.

Ostatnimi czasy, po wysypie niedorzecznych gniotów od których mózg się marszczył, nasze kina zapełniły się filmami o kilka klas lepszymi, które nie dość, że są dobrym powodem, żeby w piątkowe popołudnie wyjść z domu, to jeszcze pozostawiają po sobie malutki kawałek w czymś, co z braku lepszego słowa można nazwać duszą. Udało mi się w tym tygodniu zobaczyć cztery filmy i każdy w jakiś sposób mnie zachwycił.

Hannibal Lecter jest jedną z epickich postaci fikcyjnych będących częścią naszej kultury. To takie postaci, o których wiemy, że jeśli obejrzymy film, czy przeczytamy książkę mówiącą o ich losach, zawsze można sięgnąć po inne źródła, uzupełniające historię.

Pewne niedzielne popołudnie spędziłem w północnoamerykańskim mieście, gdzie toczyła się ostateczna walka dobra ze złem, w której stawką było istnienie świata. Dzień jak co dzień. Tym razem chodziło o to, że złe demony chciały oszukać innego złego demona, który to demon przywołał sobie do pomocy jeszcze jednego złego demona.